(LISTOPAD 2022)

 

Julian Tuwim


„Duma”

 

Rozrosła się wspaniale wola mej twórczości.

Jest mi, jak glina palcom artysty, uległa,

Choć mocna, choć potężna, choć jak granit legła

W mej duszy, obcej żalom hamletycznej czczości.

 

Uznałem życie wszędzie. A w sobie uznałem,

Że jeszcze kiedyś wszystko, com posiadł, odrzucę...

Pójdę – ogromnym smutkiem może się rozsmucę,

A może się i szczęściem zachłysnę wspaniałem.

 

Szczycę się – bom sam pojął swą niedoskonałość

Nawet w woli twórczości, co w mą duszę wrasta.

Dumny jestem – bo widzę w dali Złote Miasta,

Nie idąc w nie. Bo wiem, że znajdę skamieniałość.

 

(Rękopis 1914, pdr. 1918)