Irena Tuwim
(1899 - 1987)


Urodzona 22 sierpnia 1899 r. w Łodzi, córka buchaltera bankowego Izydora Tuwima i Adeli z Krukowskich, siostra Juliana Tuwima.
Ukończyła Gimnazjum im. E. Orzeszkowej w Łodzi. Wiersze zaczęła pisać zachęcana przez brata, debiutowała utworem ogłoszonym w prasie łódzkiej w 1916 r. Pracowała krótko i dorywczo. W 1922 r. wyszła za mąż za Stefana Napierskiego (właściwe nazwisko: Stefan Marek Eiger), krytyka literackiego, poetę, tłumacza i zamieszkała w Warszawie. Publikowała z rzadka. Formalnie należąc do grupy poetyckiej Skamander, brała niewielki udział w jej życiu. W latach trzydziestych zajęła się pracą przekładową. W 1930 r. rozstała się z mężem i po przeprowadzeniu rozwodu poślubiła w 1935 r. dr prawa Juliana Stawińskiego (1904 – 1973). W latach 1934 – 1937 mieszkali w Ostrowi Mazowieckiej, gdzie Stawiński był sędzią. Po powrocie do Warszawy w maju 1937 r. Stawiński objął posadę adwokata i radcy prawnego. We wrześniu 1939 r. opuściła Warszawę i przez Rumunię udała się do Francji, a po jej zajęciu przez wojska niemieckie do Anglii. Publikowała wiersze w reaktywowanych „Wiadomościach Polskich”. W lutym 1945 r. dzięki staraniom Tuwima, przyjechała z mężem do Kanady, spotkała się z bratem w kwietniu tego roku, miesiące letnie spędzili wspólnie w Toronto, w październiku przyjechała do USA. Od początku 1946 r. Stawiński został zatrudniony w biurze prasowym (a potem jako attache) ambasady RP w Waszyngtonie. W marcu 1947 r. powrócili na stałe do Warszawy. W kraju kontynuowała twórczość literacką, pisząc głównie wiersze dla dzieci oraz dokonując licznych tłumaczeń z języka angielskiego i rosyjskiego (w tym część wspólnie z mężem).
Zmarła 7 grudnia 1987 r. w Warszawie.

Opracował: Tadeusz Januszewski, październik 2007

 
BIBLIOGRAFIA